Opracowała: Agnieszka Piotrowska, kl 1, 2009

Zygmunt Freud  żył na przełomie XIX i XX wieku i mieszkał  w Austrii. Jest on jednym z najsłynniejszych psychiatrów, ponieważ jako pierwszy zastosował psychoanalizę.  Freud do dziś jest postacią bardzo kontrowersyjną. Ma zarówno wielu zwolenników, jak i przeciwników. 
Od około 1920 roku Freud zaczął wykorzystywać wyniki stworzonej przez siebie psychoanalizy do rozumienia zjawisk zarezerwowanych dla filozofii człowieka i kultury. Wiedeński psychiatra zastanawiał się w swoich dziełach, jak powstała moralność, kultura oraz religia, uznając wyżej wymienione dziedziny życia za zjawiska wtórne wobec popędu płciowego. Niezbyt pochlebnie wyrażał się o artystach, którzy jak małe dzieci bawili się swoimi fantazjami.

Postrzegał on kulturę z jednej strony jako "źródło cierpień", które wynikało z przymusów kulturowych narzucanych ludziom, z drugiej jako formę procesu sublimacji życia popędowego. Freud był zasadniczo pesymistyczny, jeśli chodzi o ocenę dotychczasowych dokonań kultury oraz jej perspektyw na przyszłość: z jednej strony wskazywał na to, że kultura domaga się od ludzi za dużo, obarczając ich coraz większymi obowiązkami (chociażby w dziedzinie moralności i etyki seksualnej), z drugiej strony – pod wpływem jednej z książek  Gustava Le Bona – postrzegał współczesną sobie kulturę jako zjawisko przechodzące proces coraz dalej postępującego umasowienia, w którym jest coraz mniej miejsca dla indywidualności każdego człowieka oraz jego roszczeń. Freud uważał, że owo "źródło cierpień" tkwi w samym człowieku, postrzeganym jako istota targana konfliktem popędu i agresji z jednej - a koniecznością samozachowania z drugiej strony . Uważał, że człowiek już od poczęcia jest istotą rozdartą wewnętrznie, obciążoną "świadomością winy", ta zaś jest zarzewiem nerwicy, której objawem jest represyjny system kultury.
Freud kulturę interpretował za pomocą psychoanalizy.  Dla wielu psychoanalityczne myślenie o sztuce i religii jest bluźniercze. Jednak od około 1920 roku z inspiracji poglądami Freuda zrodził się ruch, który zaczął zataczać coraz szersze kręgi, stając się nie tylko ważnym podejściem terapeutycznym i kierunkiem humanistyki współczesnej, lecz również pewnego rodzaju zjawiskiem kulturowym.
Zygmunt Freud w swojej drugiej topice przedstawił również takie pojęcia jak id, ego i superego. 

  • Id w języku łacińskim znaczy ‘ono’. W teorii psychologicznej Freuda są to pierwotne i drzemiące w podświadomości człowieka popędy i instynkty oraz zepchnięte do podświadomości kompleksy i urazy psychiczne człowieka. Freud uważał, że id wywiera duży wpływ na życie każdego człowieka i jest ważną siłą napędową osobowości.
  • Ego w łacinie znaczy ‘ja’. Jest to świadoma część osobowości człowieka, która kieruje zachowaniem człowieka. W psychoanalizie ego pośredniczy między id a superego.
  • Superego to ‘nad ja’. Czyli ta część osobowości człowieka, w której zapisane są normy moralne i wyuczone wzory zachowań oraz wartości duchowe. Spełnia ono w psychice człowieka funkcję kontrolną wobec wszelkich popędów id. Niektórzy porównują sferę ego do rozumu, a superego do sumienia.

 

Nieliczne z motywacji człowieka są uświadamiane. Większość z nich tkwi głęboko pod powierzchnią świadomości.  
 

 

   
    Najważniejsze dzieła Zygmunta Freuda:
-    Objaśnianie marzeń sennych
-    Psychopatologia życia codziennego
-    Wstęp do psychoanalizy
-    Kultura jako źródło cierpień
-    Człowiek imieniem Mojżesz a religia monoteistyczna

opracowała: Agnieszka Piotrowska, kl 1, 2009