Ile jest cudów świata? Poznaj listę najważniejszych zabytków

Najczęściej mówi się o siedmiu cudach świata, lecz istnieją dwie główne listy – starożytna i współczesna. Pierwsza obejmuje budowle znane Grekom, druga została wybrana w globalnym głosowaniu w 2007 roku. Sprawdź, czym różnią się oba zestawienia i które zabytki przetrwały do dziś.

Ile jest cudów świata?

Odpowiedź zależy od tego, o którym zestawieniu mówimy. Siedem cudów starożytnego świata to lista antycznych budowli i dzieł sztuki, natomiast siedem nowych cudów świata wybrano w XXI wieku. Liczba siedem nie jest przypadkowa – w kulturze starożytnej Grecji oznaczała pełnię i doskonałość.

Najwcześniejszą znaną wersję listy stworzył Antypater z Sydonu w II wieku p.n.e. Wcześniej używano greckiego określenia theamata, czyli rzeczy godnych zobaczenia. Z czasem słowo to zastąpiono terminem oznaczającym cuda.

Starożytne zestawienie obejmowało wyłącznie obiekty znane podróżnikom odwiedzającym świat śródziemnomorski. Dlatego nie znalazły się na nim budowle z odległych regionów Azji czy obu Ameryk. Była to swoista mapa najważniejszych atrakcji dla ówczesnych podróżników.

Jakie były cuda starożytnego świata?

Antyczna lista łączyła monumentalną architekturę, rzeźbę i rozwiązania techniczne. Większość obiektów zniszczyły trzęsienia ziemi, pożary albo wojny. Jedyny zachowany zabytek znajduje się w Egipcie.

Piramida Cheopsa

Piramidę Cheopsa Egipcjanie zbudowali około 2575 roku p.n.e. W konstrukcji użyto około 2 milionów bloków kamiennych. Budowla w Gizie przez tysiące lat należała do najwyższych obiektów wzniesionych przez człowieka.

To jedyny cud starożytnego świata, który przetrwał do dziś. Z czasem utracił zewnętrzną licówkę, a grobowiec został ograbiony, lecz zasadnicza konstrukcja nadal stoi.

Budowle, które zniknęły

Wiszące ogrody Semiramidy miały powstać około 600 roku p.n.e. w Babilonie. Opisy przedstawiają je jako wielopoziomowe tarasy z zaawansowanym systemem nawadniania. Ich istnienie nie zostało jednak ostatecznie potwierdzone przez archeologię.

Świątynia Artemidy w Efezie powstała około 560 roku p.n.e., a jej budowa trwała 120 lat. Marmurowe kolumny osiągały niemal 20 metrów. Pierwszą świątynię spalono, a późniejszą wersję zniszczyli Gotowie.

Posąg Zeusa w Olimpii wykonano w latach 435–430 p.n.e. Dzieło Fidiasza miało 12 metrów wysokości i zostało pokryte złotem oraz kością słoniową. Mauzoleum w Halikarnasie, wzniesione około 353 roku p.n.e., osiągało 45 metrów i łączyło wpływy greckie, egipskie oraz licyjskie.

Kolos Rodyjski był 33-metrową statuą boga Heliosa. Powstał około 281 roku p.n.e., lecz trzęsienie ziemi zniszczyło go w 224 roku p.n.e. Latarnia morska na Faros została zbudowana około 280–279 roku p.n.e. Jej światło odbijane przez system luster mogło być widoczne z odległości około 50 kilometrów.

Jak wybrano siedem nowych cudów świata?

Nowa lista powstała z inicjatywy Bernarda Webera, szwajcarsko-kanadyjskiego filmowca i podróżnika. W 2001 roku założył on w Zurychu fundację New7Wonders. Pomysł zakładał przeprowadzenie światowego głosowania, w którym udział mogli wziąć ludzie z różnych krajów.

Początkowo zgłoszono prawie 200 zabytków. Głosowanie internetowe ograniczyło liczbę kandydatów do 77, a panel architektów wybrał 21 finalistów. Wśród członków panelu znaleźli się między innymi Zaha Hadid, Tadao Ando i Cesar Pelli.

W finałowym głosowaniu uczestniczyło ponad 100 milionów osób. Wyniki ogłoszono 7 lipca 2007 roku w Lizbonie. Każdy zwycięski obiekt ma taki sam status, dlatego lista nie jest rankingiem od pierwszego do siódmego miejsca.

Współczesne siedem cudów świata wybrano w globalnym głosowaniu, a wyniki ogłoszono 7 lipca 2007 roku.

Jakie są nowe cuda świata?

Współczesne zestawienie obejmuje zabytki z różnych kontynentów. Pokazuje miasta, świątynie, mauzoleum, amfiteatr i ogromne dzieła obronne. Wszystkie siedem obiektów znajduje się także na liście światowego dziedzictwa UNESCO, choć sama organizacja nie zarządzała głosowaniem New7Wonders.

Chichén Itzá i Chrystus Odkupiciel

Chichén Itzá na Jukatanie było jednym z największych ośrodków Majów i Tolteków. Piramida Kukulkana ma 30 metrów wysokości, a jej układ stopni nawiązuje do 365 dni roku. Podczas równonocy światło tworzy na schodach kształt węża.

Chrystus Odkupiciel góruje nad Rio de Janeiro z góry Corcovado, położonej na wysokości 710 metrów. Posąg ma 30 metrów wysokości, a jego wygląd zaprojektował Paul Landowski. Budowę prowadzono w latach 1922–1931.

Koloseum i Machu Picchu

Rzymskie Koloseum powstało w latach 72–80 n.e. Amfiteatr mieścił od 50 000 do 80 000 widzów. Osiemdziesiąt numerowanych wejść umożliwiało szybkie opuszczenie obiektu, a pod areną znajdował się hypogeum z tunelami dla gladiatorów i zwierząt.

Machu Picchu leży w Andach na wysokości 2430 metrów. Inkowie wznieśli je około 1450 roku, dopasowując kamienne bloki bez zaprawy. Taka technika zwiększała odporność murów na wstrząsy sejsmiczne. Wśród najlepiej zachowanych punktów znajdują się Świątynia Słońca, Intihuatana i Świątynia Trzech Okien.

Petra, Taj Mahal i Wielki Mur Chiński

Petra była stolicą Nabatejczyków i powstała na szlakach handlowych łączących Arabię, Egipt oraz Syrię. Miasto wykuto w różowych skałach. Nabatejczycy budowali zbiorniki, kanały i akwedukty, dzięki którym mogli gromadzić wodę na pustyni. Najsłynniejszy Skarbiec ma około 40 metrów wysokości.

Taj Mahal w Agrze to białe mauzoleum wzniesione z inicjatywy Szahdżahana dla Mumtaz Mahal. Budowa trwała 22 lata, a przy pracach uczestniczyło ponad 20 000 rzemieślników. Centralna część ma 73 metry wysokości, zaś cztery minarety osiągają po 40 metrów.

Wielki Mur Chiński rozciąga się na ponad 21 000 kilometrów. Jego pierwsze odcinki powstawały już w VII wieku p.n.e., natomiast obecny wygląd zawdzięcza głównie rozbudowie za dynastii Ming. Mur służył obronie granic i kontroli szlaków handlowych.

Piramidy w Gizie otrzymały honorowy status, ponieważ Wielka Piramida Cheopsa była już częścią starożytnej listy i jako jedyny jej obiekt zachowała się do naszych czasów.